تمام روز و شبم رو افکاری اشغال کردن که تحملشون خارج از حد طاقت یه آدم نرماله. دیگه دارم احساس میکنم که به مرز جنون نزدیک میشم. چند ماهه با کسی حرف نزدم مگر کلماتی برای رفع نیازها و روزمرگی ها. اگه بعض

امروز باید کاری کنم که حالم بدتر از اینی که هست نشه. حس خوبی ندارم. ولی یه کورسوی امیدی هست که نوید حال بهتری رو میده اما نه حالا چندین سال بعد. نمیدونم چطور این حال رمیده و خلوت گزینمو از صد و اندی آ

صبح ساعت پنج و نیم با صدای هشدار موبایل بیدار شدم ربع ساعت نشستم تا ویندوزم بالا بیاد. وضو گرفتم و نماز خوندم. بخاطر خواب آلودگی نتونستم قرآن بخونم. میدونم اشتباه کردم باید هرطور شده میخوندم. اما جاذبۂ پتوی گرم و نرم نمیذاره آدم بندگی کنه. خدایا عذر موجه ما را بپذیر

بنده همان به که ز تقصیر خویش

عذر به درگاه خدای آورد

ورنه سزاوار خداوندیش

کس نتواند که به جای آورد

برای انجام یه کار تحقیقاتی روی نسخه خطی نیاز به یه نفر تایپیست دارم که کارم سریعتر پیش بره. اگر دانشجوی دانشگاه اصفهان باشه بهتره میتونیم هماهنگ کنیم اونجا کار رو انجام بدیم.

امروز صبح دلم شکست. خیلی گریه کردم و سبک شدم. تو محیط کار هم حس خوبی داشتم. به همه همکارا با روی متبسم روبرو شدم. سعی کردم به همه محبت کنم. وقت استراحت موضوعی مطرح شد که به شعرخوانی بین من و یکی از هم

به روز مرگ چو تابوت من روان باشدگمان مبر که مرا درد اين جهان باشدبراي من مگري و مگو دريغ دريغبه دوغ ديو درافتي دريغ آن باشدجنازه ام چو ببيني مگو فراق فراقمرا وصال و ملاقات آن زمان باشدمرا به گور سپاري